Są ich tysiące. Rzeźby, obrazy, budowle... Wszystkie wspaniałe

Posts Tagged ‘sztuka Indii’

Gangawatarana w Mahabalipuramie

In Rzeźba, Sztuka Azji on 10.09.2009 at 15:27

Descent_of_the_Ganges_01

Chyba najbardziej egzotyczny i dziwaczny tytuł postu, jaki mi wyszedł w „Cudach” :). Mahabalipuram to miasto w stanie Tamilnadu w południowo-wschodnich Indiach. Słynie z licznych zabytków wczesnośredniowiecznej (VI-IX w.) indyjskiej rzeźby i architektury. Gangawatarana zaś, to monstrualna płaskorzeźba przedstawiająca „zejście Gangesu na ziemię” i jeden z najbardziej znanych zabytków miasta.
Czytaj resztę wpisu »

Reklamy

Budda z Gandhary

In Rzeźba, Sztuka Azji on 6.04.2009 at 10:56

gandhara_buddha_tnm

Gandhara to starożytne królestwo, które leżało na pograniczu Afganistanu, Pakistanu i Kaszmiru. Dziś większość tych ziem jest zdominowana przez fanatycznych muzułmańskich bojowników zwanych talibami. Ale w kilku pierwszych wiekach naszej ery obszar ten był jednym z najważniejszych centrów buddyzmu i chlubił się wysoko rozwiniętą sztuką.

Ową wspaniałą sztukę Gandhara zawdzięczała m.in. wyprawie Aleksandra Macedońskiego. To wtedy na jej ziemie dotarli greccy osadnicy, wśród których byli też artyści. Kilka wieków później w Gandharze zaczęto wykuwać przepięknie posągi Buddy, w których XX-wieczni specjaliści dostrzegli bardzo silne wpływy greckie.

Przede wszystkim Budda ma na sobie grecką szatę – himation. Ma też stylizowane kręcone włosy, bardzo podobne do fryzury greckiego boga Apolla. Do tego specjaliści dodają jeszcze bardzo realistyczne przedstawienie twarzy, aureolę i widoczny w stojących figurach tak charakterystyczny dla greckiej rzeźby kontrapost.

Jednak najmocniejszym greckim wpływem jest być może sama idea przedstawiania Buddy jako człowieka. W pierwszych wiekach buddyzmu ograniczano się bowiem do przedstawień symbolicznych: stupy, drzewa Bodhi, pustego siedziska, odcisku stóp, czy koła. Aż nagle, gdzieś na przełomie er, pojawiają się antropomorficzne posągi Buddy i to od razu świetnie wykonane.

Zdaniem wielu specjalistów to właśnie w Gandharze wykuto pierwsze posągi Buddy-człowieka. Stamtąd pochodzą bowiem najstarsze takie przedstawienia. Sprawa nie jest jednak pewna, bowiem prawie tak samo stare antropomorficzne rzeźby Buddy pochodzą z Mathury w północnych Indiach. Trudno więc rozstrzygnąć, który ośrodek buddyzmu był pierwszy. Większość specjalistów skłania się jednak ku Gandharze, gdyż rzeźby z Mathury, choć stylowo dużo bardziej indyjskie, to mają w sobie całkiem sporą dozę gandharskiej greckości.

Stojący Budda z Gandhary, którego widzicie u góry, jest datowany na I-II wiek n.e. Rzeźba znajduje się w Muzeum Narodowym w Tokio. Poniżej siedzący Budda z Gandhary z National Gallery of Victoria w Australii. Tę rzeźbę datuje się na II-IV w. n.e. Zdjęcie na licencji Creative Commons. Autor: Sailko.

gandhara_buddha_in_scisto_ii-iv_secolo_dc

Koniecznie porównajcie tę rzeźbę z Buddą z Kamakury stworzonym w XIII w. w Japonii. Wielka jest siła tradycji.

Ciekawy artykuł o ewolucji wizerunku Buddy znajdziecie w serwisie Exotic India. Jest tam trochę zdjęć porównujących style Gandhary i Mathury.

Pałac Wiatrów w Dźajpurze

In Architektura, Sztuka Azji on 7.02.2009 at 11:51

hawamahal

Hawa Mahal, czyli Pałac Wiatrów, to najbardziej rozpoznawalna budowla Dźajpuru stolicy indyjskiego stanu Radźasthan. Postawiono ją w 1799 r. na polecenie maharadży Sawaia Pratapa Singha.

W tej jednej z najwspanialszych fasad świata jest ponad 900 okien i okienek. I w zasadzie Pałac Wiatrów nie oferuje wiele więcej niż okna i fasadę. Trzy górne piętra mają szerokość jednego niewielkiego pokoju. Tylko dwa dolne są okazalsze. Nie jest to bowiem dom, a swego rodzaju architektoniczny parawan. Powstał, by damy z dworu maharadży mogły obserwować życia miasta, pozostając niewidocznymi dla osób z zewnątrz.

Pałac zbudowano z czerwonego i różowego piaskowca. Powszechne stosowanie tego drugiego zapewniło Dźajpurowi miano Różowego Miasta. Sama budowla zawdzięcza swoją nazwę wiatrowi (hawa), który wieje przez jej liczne okna. Styl, w jakim ją zbudowano, jest charakterystyczny dla miast i pałaców Radźasthanu.

hawamahal20080213-2

hawamahal20080213-6

Pałac Wiatrów od środka

Wszystkie zdjęcia są na licencji Creative Commons Attribution ShareAlike 3.0. Autorem górnego jest Jacob Uriel, a dolnych Hans A. Rosbach.

Ogłoszenia blogowe

Dzisiaj mija pierwszy rok istnienia Cudów Świata. Zleciał strasznie szybko. Blog ma już na koncie ponad 247 tysięcy odwiedzin i 158 postów. W pierwszym dniu opublikowałem trzy:
Gerrit van Honthorst – Swatka,
Jeździec z Artemizjonu i
Kopuła na Skale.

Teraz, jak pewnie stali czytelnicy zauważyli, publikuję średnio jeden post na trzy dni. I mam nadzieję, że takie tempo utrzymam w przyszłym roku. Pozdrawiam serdecznie.

Świątynia Śiwy-Kajlasanathy w Elurze

In Architektura, Sztuka Azji on 20.08.2008 at 13:24

Elura to miasto w zachodnich Indiach znane z jednego z najwspanialszych kompleksów świątyń skalnych na świecie. Pierwszą świątynię wykuli buddyści w V w. n.e. Do XI w. powstały łącznie 34 (12 buddyjskich, 17 hinduskich i 5 dżinijskich).

Największą sławą cieszy się hinduska świątynia Śiwy-Kajlasanathy wykuta na przełomie VIII-IX w. Specjaliści uznają ją za najwybitniejsze dzieło indyjskiej architektury skalnej. Ich zachwyt budzi bogata forma architektoniczna i obfita dekoracja rzeźbiarska.

Małe zdjęcia nie oddają piękna budowli, więc koniecznie obejrzyjcie powiększenia (górne zdjęcie i dolne)

Zdjęcia na licencji Creative Commons Attribution ShareAlike 2.0. Autor: Y. Shishido.

Świątynia Minakszi i Sundareśwary w Maduraj

In Architektura, Sztuka Azji on 27.02.2008 at 0:50

Świątynia Minakszi i Sundareśwary w mieście Maduraj na południu Indii, to jedna z najbardziej imponujących budowli sakralnych świata. Jest to rozlegly kompleks o wymiarach 259 m na 223 m otoczony trzema liniami murów. Największe wrażenie robi 12 wysokich bram (tzw. gopur) pokrytych tysiącami rzeźb (zbliżenie jednej z bram). Powiadają, że na obejrzenie ich wszystkich potrzeba wielu miesięcy. Najwyższe gopury mają blisko 60 m.

Pierwsze wzmianki o świątyni pochodzą z VII w., ale może być dużo starsza. Niestety, w XIII w. Maduraj spustoszyli muzułmanie i obecny kształt świątynia uzyskała dopiero w XVII w. Budowla upamiętnia ślub Minakszi, córki jednego z królów Maduraj, z bogiem Śiwą, który przybrał postać Sundareśwary.

Zdjęcie przedstawia tzw. Zbiornik Złotego Lotosu, który dostarcza wody do rytualnych ablucji. Za nim widać kilka gopur. (Zdjęcie na licencji Creative Commons Attribution ShareAlike 2.0. Autor: McKay Savage.). Innym znanym miejscem świątyni jest Sala Tysiąca Kolumn (tak naprawdę jest ich o kilkanaście mniej).

Dla lepszego poznania tej niezwykłej budowli polecam jeszcze trzy ogólne widoki (1, 2, 3) oraz kilka zbliżeń (1, 2, 3, 4).

Khadźuraho

In Architektura, Rzeźba, Sztuka Azji on 11.02.2008 at 13:59

Khadźuraho to obecnie mała wioska w środkowych Indiach. W czasach Mieszka I i Bolesława Chrobrego była jednak stolicą silnego królestwa. W ciągu stu lat powstało w Khadźuraho ponad 80 kamiennych świątyń – więcej niż w całym państwie pierwszych Piastów. Do naszych czasów przetrwała jedna czwarta tych budowli.

Pokryte niezliczonymi płaskorzeźbami świątynie zachwycały europejskich przybyszów, ale i zawstydzały. Niektóre przedstawienia były bowiem zdecydowanie zbyt odważne dla XIX-wiecznych Europejczyków, których oburzały nawet nagie tancerki (apsary) i lekkie sceny erotyczne, takie jak na zdjęciu powyżej. A przecież na ścianach świątyń w Kadźuraho można spotkać sceny dużo mocniejsze (1, 2, 3). Więcej o niezwykłych świątyniach dowiecie się z bloga Spojrzenia.

Zdjęcie na licencji Creative Commons Attribution ShareAlike 2.5. Autor: Airunp.