Są ich tysiące. Rzeźby, obrazy, budowle... Wszystkie wspaniałe

Archive for the ‘Sztuka Azji’ Category

Willa cesarska Katsura w Kioto

In Architektura, Sztuka Azji on 22.12.2009 at 10:17

Dawna japońska architektura słynie z wielkiej elegancji. Jednym z najwspanialszych jej przykładów jest cesarska willa Katsura w Kioto, którą uznaję za najbardziej gustowną arystokratyczną rezydencję świata.

Nie będę ukrywał, że wpływ na moją ocenę ma z pewnością słabość do tradycyjnej japońskiej architektury i tamtejszych ogrodów. Ale na szczęście nie jestem jedynym, który zachwyca się willą z Kioto. Na początku XX wieku wzbudziła ona podziw architektów Zachodu. Niemiec Bruno Taut nazwał ją „cudem świata”, a wielki Frank Lloyd Wright pełnymi garściami czerpał z niej inspirację dla swoich słynnych willi.

Czytaj resztę wpisu »

Posągi Gudei

In Rzeźba, Sztuka Azji, Sztuka starożytna on 13.12.2009 at 19:05

Około 4100 lat temu w sumeryjskim mieście Lagasz rządził niejaki Gudea. Było to wówczas jedno z najważniejszych miast Mezopotamii. Z tego, co wiemy o jego władcy, wynika, że poświęcał on dużą wagę rozwojowi rolnictwa i handlu, a zdobyte w ten sposób bogactwa wykorzystywał m.in. na budowę świątyń.

Czytaj resztę wpisu »

Szibam

In Architektura, Sztuka Azji on 3.11.2009 at 11:38

Shibam_Wadi_Hadhramaut_Yemen

„Manhattan na pustyni”, „najstarsze miasto drapaczy chmur” – takie określenia ukuto dla miasta Szibam w jemeńskiej dolinie Hadramaut. Znajduje się w nim około 500 wieżowców zbudowanych z cegły mułowej i mających 5-9 pięter.

Początki miasta, które było stolicą jemeńskiego królestwa Hadramaut, sięgają II w. n.e. Jednak większość wieżowców ma po 100-200 lat, a najstarszy liczy sobie około 400 lat. Cegła mułowa jest bowiem materiałem bardzo nietrwałym, więc domy wymagają częstych napraw i renowacji. Trudno zatem powiedzieć od kiedy domy w Szibam przybrały formę wieżowców. Nie ma jednak wątpliwości, że są to najwyższe na świecie domy mieszkalne z cegły mułowej.

Czytaj resztę wpisu »

Borobudur

In Architektura, Sztuka Azji on 21.10.2009 at 8:09

Stupa_Borobudur

Świat jest pełen paradoksów. Jedna z najwspanialszych i najbardziej zadziwiających buddyjskich budowli znajduje się w kraju, w którym religią dominującą jest islam. Mowa o Borobudur na indonezyjskiej wyspie Jawa.

Ta niecodzienna budowla powstała w VIII/IX w., gdy na wyspie dominowały pochodzące z Indii hinduizm i buddyzm. Dopiero kilkaset lat później wyparł je przyniesiony przez arabskich kupców islam.

Czytaj resztę wpisu »

Gangawatarana w Mahabalipuramie

In Rzeźba, Sztuka Azji on 10.09.2009 at 15:27

Descent_of_the_Ganges_01

Chyba najbardziej egzotyczny i dziwaczny tytuł postu, jaki mi wyszedł w „Cudach” :). Mahabalipuram to miasto w stanie Tamilnadu w południowo-wschodnich Indiach. Słynie z licznych zabytków wczesnośredniowiecznej (VI-IX w.) indyjskiej rzeźby i architektury. Gangawatarana zaś, to monstrualna płaskorzeźba przedstawiająca „zejście Gangesu na ziemię” i jeden z najbardziej znanych zabytków miasta.
Czytaj resztę wpisu »

Szkoła Sztuk Pięknych, Designu i Mediów w Singapurze

In Architektura, Sztuka Azji, Sztuka XXI wieku on 2.09.2009 at 9:51

School of Art, Design and Media

Ukończony w 2006 r. budynek Szkoły Sztuk Pięknych, Designu i Mediów Uniwersytetu Technologicznego Nanyang w Singapurze to jeden z najwspanialszych przykładów zielonej architektury.

Najbardziej charakterystyczną cechą budowli są pokryte trawą dachy trzech tworzących ją skrzydeł. Niesamowity efekt wzmacnia to, że dachy łagodnie schodzą aż do ziemi. Budynek robi przez to wrażenie wyciętego ze wzgórza.
Czytaj resztę wpisu »

Angkor Wat

In Architektura, Sztuka Azji on 21.08.2009 at 9:26

Monks_at_Angkor_Wat

“Jedna z tych świątyń – rywalka świątyni Salomona – mogłaby zająć honorowe miejsce obok najpiękniejszych naszych budowli. Jest wspanialsza niż cokolwiek z tego, co zostawiła nam Grecja lub Rzym” – napisał o świątyni Angkor Wat w Kambodży Francuz Henri Mouhot, który w styczniu 1860 roku nadział się na nią w kambodżańskiej dżungli na północ od wielkiego jeziora Tonla Sap.

Poświęconą hinduskiemu Wisznu świątynię zbudowano w latach 1113-1145 na polecenie króla Khmerów Surjawarmana II. Jest najwspanialszą spośród blisko tysiąca świątyń, które Khmerowie postawili w swej stolicy zwanej Angkor (więcej o mieście i jego dziejach w Archeowieściach).
Czytaj resztę wpisu »

Bransoleta z gryfami

In Rzemiosło artystyczne, Sztuka Azji, Sztuka starożytna on 24.07.2009 at 10:04

Ars_Summum_Tesoro_Oxus_brazalete
W 1877 r. lokalna ludność znalazła w starym grodzisku nad rzeką Amu Daria w dzisiejszym Tadżykistanie skarb złożony ze 177 złotych, srebrnych i brązowych wyrobów oraz 1300 monet.

Widoczna powyżej złota bransoleta z dwoma rogatymi gryfami jest jednym z kilku najsłynniejszych elementów tego skarbu. Specjaliści zaliczają ją do sztuki achemenidzkiej (perskiej) i datują na V-IV w. p.n.e.

Czytaj resztę wpisu »

Rzeźby skalne z Dazu

In Rzeźba, Sztuka Azji on 7.07.2009 at 16:24

Dazu buddha

Chiński powiat Dazu w południowo-zachodniej części kraju słynie z około 50-60 tys. rzeźb, które wykuli w zboczach skalnych buddyjscy mnisi. Większość tych dzieł powstała między IX a XIII w. n.e., ale najstarsze sięgają nawet VII w. Są one jednym z największych cudów Chin, ale nie cieszą się nawet ułamkiem sławy jaką mają Wielki Mur, czy Terakotowa Armia. A moim zdaniem nie ustępują im w niczym.

Górne zdjęcie ukazuje twarz leżącego Buddy Śakjamuniego, którego postać ma trochę ponad 31 m długości (zdjęcie prawie całości). Rzeźba obrazuje moment, w którym Budda przechodzi w stan nirwany.
Czytaj resztę wpisu »

Hasegawa Tōhaku – Pejzaż z sosnowym gajem

In Malarstwo, Sztuka Azji on 28.05.2009 at 10:25

Hasegawa_Tohaku,_Pine_Trees

„Pejzaż z sosnowym gajem” to dwa parawany (jap. byōbu), z końca XVI w., na których Hasegawa Tōhaku namalował czarnym tuszem otulony mgłą sosnowy gaj porastający, jak się wydaje, jakieś wzgórze.

Te dwa malowidła uchodzą za arcydzieło japońskiego malarstwa monochromatycznego. Narodziło się ono pod koniec XII w. w ścisłym związku z buddyzmem zen. Pierwszymi malarzami byli mnisi, dla których była to forma medytacji.

Czytaj resztę wpisu »

Burdż al-Arab

In Architektura, Sztuka Azji, Sztuka XX wieku on 14.04.2009 at 12:10

burj_al_arab_sunset

Burdż al-Arab to niezwykle luksusowy hotel w Dubaju w Zjednoczonych Emiratach Arabskich. Kształt zbudowanego w latach 1993-1998 wieżowca nawiązuje do żagli tradycyjnych arabskich łodzi dhow.

Budynek postawiono na sztucznej wyspie położonej 280 metrów od brzegu. Prowadzi na nią most dostępny tylko dla gości. Do hotelu dotrzeć można też śmigłowcem, na który czeka wystające z 27 piętra okrągłe lądowisko.

burj_al_arab_on_10_january_2008

Wieżowiec ma 321 m wysokości, ale ostatnie 111 metrów stanowią jedynie maszt i żelbetowa konstrukcja nośna. Projektanci zapewniają, że wytrzyma trzęsienia ziemi i wiatr o prędkości do 450 km/h.

Fasadę budowli tworzy ściana kurtynowa wzniesiona z 80 tys. m sześć. szkła pokrytego dwuwarstwową tkaniną teflonową, białą w dzień, a wieczorem mieniącą się różnymi kolorami. Hotel ma 202 dwukondygnacyjne apartamenty o powierzchni od 170 do 780 m kw. Ceny zaczynają się od 1000 dolarów za jedną noc od osoby.

burjalarabwithdriveway

Bryła Burdż al-Arab jest niewątpliwie jedną z najcudowniejszych jakie kiedykolwiek skonstruowano i jej twórca Tom Wills-Wright ma pełne prawo być dumnym ze swego dzieła. Niestety, wnętrze postawionej kosztem 650 mln dolarów budowli na miano cudu już nie zasługuje. Zatriumfowały w nim marmury, złoto i pozbawiony gustu przepych, tak charakterystyczny dla właścicieli petrodolarowych fortun.

Na koniec prawie 9-minutowa reklamówka hotelu, byście mogli zobaczyć jak wygląda w środku.

Środkowe zdjęcie na licencji GNU FDL. Autorem jest Imre Solt. Pozostałe zdjęcia są w domenie publicznej.

Budda z Gandhary

In Rzeźba, Sztuka Azji on 6.04.2009 at 10:56

gandhara_buddha_tnm

Gandhara to starożytne królestwo, które leżało na pograniczu Afganistanu, Pakistanu i Kaszmiru. Dziś większość tych ziem jest zdominowana przez fanatycznych muzułmańskich bojowników zwanych talibami. Ale w kilku pierwszych wiekach naszej ery obszar ten był jednym z najważniejszych centrów buddyzmu i chlubił się wysoko rozwiniętą sztuką.

Ową wspaniałą sztukę Gandhara zawdzięczała m.in. wyprawie Aleksandra Macedońskiego. To wtedy na jej ziemie dotarli greccy osadnicy, wśród których byli też artyści. Kilka wieków później w Gandharze zaczęto wykuwać przepięknie posągi Buddy, w których XX-wieczni specjaliści dostrzegli bardzo silne wpływy greckie.

Przede wszystkim Budda ma na sobie grecką szatę – himation. Ma też stylizowane kręcone włosy, bardzo podobne do fryzury greckiego boga Apolla. Do tego specjaliści dodają jeszcze bardzo realistyczne przedstawienie twarzy, aureolę i widoczny w stojących figurach tak charakterystyczny dla greckiej rzeźby kontrapost.

Jednak najmocniejszym greckim wpływem jest być może sama idea przedstawiania Buddy jako człowieka. W pierwszych wiekach buddyzmu ograniczano się bowiem do przedstawień symbolicznych: stupy, drzewa Bodhi, pustego siedziska, odcisku stóp, czy koła. Aż nagle, gdzieś na przełomie er, pojawiają się antropomorficzne posągi Buddy i to od razu świetnie wykonane.

Zdaniem wielu specjalistów to właśnie w Gandharze wykuto pierwsze posągi Buddy-człowieka. Stamtąd pochodzą bowiem najstarsze takie przedstawienia. Sprawa nie jest jednak pewna, bowiem prawie tak samo stare antropomorficzne rzeźby Buddy pochodzą z Mathury w północnych Indiach. Trudno więc rozstrzygnąć, który ośrodek buddyzmu był pierwszy. Większość specjalistów skłania się jednak ku Gandharze, gdyż rzeźby z Mathury, choć stylowo dużo bardziej indyjskie, to mają w sobie całkiem sporą dozę gandharskiej greckości.

Stojący Budda z Gandhary, którego widzicie u góry, jest datowany na I-II wiek n.e. Rzeźba znajduje się w Muzeum Narodowym w Tokio. Poniżej siedzący Budda z Gandhary z National Gallery of Victoria w Australii. Tę rzeźbę datuje się na II-IV w. n.e. Zdjęcie na licencji Creative Commons. Autor: Sailko.

gandhara_buddha_in_scisto_ii-iv_secolo_dc

Koniecznie porównajcie tę rzeźbę z Buddą z Kamakury stworzonym w XIII w. w Japonii. Wielka jest siła tradycji.

Ciekawy artykuł o ewolucji wizerunku Buddy znajdziecie w serwisie Exotic India. Jest tam trochę zdjęć porównujących style Gandhary i Mathury.

Katsushika Hokusai – 36 widoków góry Fuji

In Malarstwo, Sztuka Azji, Sztuka XIX wieku on 3.03.2009 at 13:52

great_wave_off_kanagawa

„Jako sześciolatek nabrałem manii rysowania przedmiotów, a odkąd skończyłem lat pięćdziesiąt, często publikuję swoje rysunki. Wśród tego, co stworzyłem przez siedemdziesiąt lat, nie ma nic godnego uwagi. W wieku siedemdziesięciu trzech lat pojąłem istotę budowy zwierząt, ptaków, owadów i ryb, a także życia ziół i roślin, dlatego też kiedy skończę lat osiemdziesiąt sześć, pójdę dalej. W wieku lat dziewięćdziesięciu jeszcze bardziej zgłębię ich ukryty sens, a kiedy będę miał lat sto, być może osiągnę wymiar boskości i cudowności. Kiedy skończę lat sto dziesięć najdrobniejsza kropka czy linia będą żyły własnym życiem. Jeśli mogę wyrazić jakieś życzenie, to prosiłbym tych, którzy doczekają mojego wieku, aby sprawdzili, czy to, o czym mówię, okaże się prawdą. Pisane w siedemdziesiątym piątym roku życia przeze mnie, niegdyś zwanego Hokusai, dziś – starcem opętanym malarstwem” – w ten oto sposób pisał o sobie Hokusai w kolofonie dwóch pierwszych tomów „Stu widoków góry Fuji”.*

Te „Sto widoków…” było rozwinięciem cyklu rycin „36 widoków góry Fuji” publikowanego od 1830 r. w japońskim Edo. Wielkie powodzenie rycin spowodowało, że wydawca zechciał opublikować ich aż sto. Ostatecznie jednak Hokusai zrezygnował z portretowania świętej góry Fuji po wykonaniu 46 rycin.

inume_pass_in_the_kai_province

Ryciny te stały się hitem nie tylko w Japonii, ale też w Europie, choć dopiero kilkadziesiąt lat po wydaniu. To już był niebywały sukces. Europejskie malarstwo wyprzedzało bowiem resztę świata o kilka długości i artystom z innych kontynentów było szalenie trudno tam zaistnieć. Jednak „Wielka fala w Kanagawie”, którą widzicie u góry, miała tyle artystycznej mocy, że przedarła się do Europy i otworzyła jej mieszkańcom oczy na cudowny świat japońskiego malarstwa. Hokusaiowi zapewniła zaś wielką sławę, która trwa do dziś, mimo że nie dożył wieku, w którym, jak sam pisał, miał osiągnąć wymiar boskości i cudowności. Skromny Hokusai nie wiedział, że osiągnął go dużo wcześniej.

Jak napisał francuski impresjonista Edgar Degas, Hokusai „był nie tylko jednym z artystów świata, ale wyspą, kontynentem, oddzielnym światem”.*

tea_house_at_koishikawa

„Wielka fala…” jest najsłynniejszą ryciną cyklu. Dwie pozostałe, które opublikowałem, to „Przełęcz Inume w prowincji Kai” oraz „Śnieżny poranek w prowincji Koishikawa”. Wszystkie 46 możecie obejrzeć na angielskiej Wikipedii.

*Cytaty pochodzą z albumu „Hokusai” z serii „Klasycy sztuki” Warszawa 2006

Pałac Wiatrów w Dźajpurze

In Architektura, Sztuka Azji on 7.02.2009 at 11:51

hawamahal

Hawa Mahal, czyli Pałac Wiatrów, to najbardziej rozpoznawalna budowla Dźajpuru stolicy indyjskiego stanu Radźasthan. Postawiono ją w 1799 r. na polecenie maharadży Sawaia Pratapa Singha.

W tej jednej z najwspanialszych fasad świata jest ponad 900 okien i okienek. I w zasadzie Pałac Wiatrów nie oferuje wiele więcej niż okna i fasadę. Trzy górne piętra mają szerokość jednego niewielkiego pokoju. Tylko dwa dolne są okazalsze. Nie jest to bowiem dom, a swego rodzaju architektoniczny parawan. Powstał, by damy z dworu maharadży mogły obserwować życia miasta, pozostając niewidocznymi dla osób z zewnątrz.

Pałac zbudowano z czerwonego i różowego piaskowca. Powszechne stosowanie tego drugiego zapewniło Dźajpurowi miano Różowego Miasta. Sama budowla zawdzięcza swoją nazwę wiatrowi (hawa), który wieje przez jej liczne okna. Styl, w jakim ją zbudowano, jest charakterystyczny dla miast i pałaców Radźasthanu.

hawamahal20080213-2

hawamahal20080213-6

Pałac Wiatrów od środka

Wszystkie zdjęcia są na licencji Creative Commons Attribution ShareAlike 3.0. Autorem górnego jest Jacob Uriel, a dolnych Hans A. Rosbach.

Ogłoszenia blogowe

Dzisiaj mija pierwszy rok istnienia Cudów Świata. Zleciał strasznie szybko. Blog ma już na koncie ponad 247 tysięcy odwiedzin i 158 postów. W pierwszym dniu opublikowałem trzy:
Gerrit van Honthorst – Swatka,
Jeździec z Artemizjonu i
Kopuła na Skale.

Teraz, jak pewnie stali czytelnicy zauważyli, publikuję średnio jeden post na trzy dni. I mam nadzieję, że takie tempo utrzymam w przyszłym roku. Pozdrawiam serdecznie.

Pałac w Ktezyfoncie

In Architektura, Sztuka Azji, Sztuka starożytna on 21.01.2009 at 23:26

ctesiphon_iraq_2117465493

Chosroes, król Persji z dynastii Sasanidów, po zdobyciu w 540 r. bizantyjskiej Antiochii postanowił nagrodzić się nowym wspaniałym pałacem. Z pomocą przysłanych przez bizantyjskiego cesarza Justyniana ekspertów stworzył budowlę z ogromną salą tronową, nad którą wznosiło się jedno z najbardziej imponujących sklepień antyku.

Jest to tzw sklepienie z pochyłych cegieł. Powstaje ono następująco. Wpierw budowniczowie stawiają ścianę, a potem opierają o nią lekko pochyły łuk z cegieł, o który opierają kolejny, itd.

Na polecenie perskiego władcy wykonano tym sposobem sklepienie-giganta. Ma ono 35 m wysokości, 25 m szerokości i przykrywało salę długości 50 m. Wydaje się delikatne, ale nie dajcie się oszukać. Na samym szczycie warstwa cegieł ma aż metr grubości, a u podstawy – 7 m. O wytrzymałości konstrukcji świadczy to, że sklepienie wciąż stoi, choć już dawno temu runęła część ściany, o którą było oparte.

Sklepienie zafascynowało Arabów, gdy w następnym stuleciu podbili państwo Sasanidów. Świadczą o tym setki meczetów i medres, których fasady szczycą się ogromnymi łukami o kształcie podobnym do ktezyfonckiego sklepienia.

tagkasra

Dolna ilustracja pokazuje stan pałacu w 1824 r., a górna w 2007 r.

Zdjęcie górne na licencji Creative Commons Attribution 2.0. Autor: jamesdale10.

Most Jadeitowy Pas

In Architektura, Sztuka Azji on 10.12.2008 at 19:57

gaoliang_bridge

Pałac Letni w Pekinie to duży kompleks rezydencji na Wzgórzach Zachodnich, gdzie lata były łagodniejsze niż w samym mieście. Największe inwestycje były dziełem panującego w połowie XVIII w. cesarza Qianlonga. Podczas prac nie uniknięto tak częstej w Chinach gigantomanii. Na polecenie władcy powiększono jezioro i podwyższono góry. Główny pałac wyposażono zaś w 3000 komnat.

Wśród wielu postawionych w Pałacu Letnim budowli były też mosty. Najpiękniejszy i najsłynniejszy z nich to tzw. Jadeitowy Pas.

Most, zwany też czasami Grzebietem Wielbłąda, zbudowano z różnego rodzaju białych kamieni, w tym marmuru. Jego kształt nawiązuje do mostów spotykanych czasami na wiejskich terenach. Tak wysoki prześwit miał też racjonalne uzasadnienie – dzięki niemu pod mostem mogła przepływać cesarska łódź.

Most jest na tyle stromy, że pokonuje się go po schodach.

summerpalace_beijing_westbank

Jeśli interesuje Was Pałac Letni, to polecam wpis w blogu Chiny z pierwszej ręki.

Zdjęcie górne na licencji Creative Commons Attribution ShareAlike 1.0. Autor: Hennessy.

Zdjęcie dolne na licencji GNU FDL. Autor: Kallgan.

Świątynia Śiwy-Kajlasanathy w Elurze

In Architektura, Sztuka Azji on 20.08.2008 at 13:24

Elura to miasto w zachodnich Indiach znane z jednego z najwspanialszych kompleksów świątyń skalnych na świecie. Pierwszą świątynię wykuli buddyści w V w. n.e. Do XI w. powstały łącznie 34 (12 buddyjskich, 17 hinduskich i 5 dżinijskich).

Największą sławą cieszy się hinduska świątynia Śiwy-Kajlasanathy wykuta na przełomie VIII-IX w. Specjaliści uznają ją za najwybitniejsze dzieło indyjskiej architektury skalnej. Ich zachwyt budzi bogata forma architektoniczna i obfita dekoracja rzeźbiarska.

Małe zdjęcia nie oddają piękna budowli, więc koniecznie obejrzyjcie powiększenia (górne zdjęcie i dolne)

Zdjęcia na licencji Creative Commons Attribution ShareAlike 2.0. Autor: Y. Shishido.

Zamek Białej Czapli w Himeji

In Architektura, Sztuka Azji on 29.03.2008 at 9:52

Zamek w Himeji zwany Shirasagi (Biała Czapla) to zdecydowanie jedna z najpiękniejszych budowli obronnych świata. Zbudował go w 1580 r. w miejscu starszej budowli Toyotomi Hideyoshi, jeden z wielkich wodzów rywalizujących wówczas o władzę nad Japonią. Obecny kształt zamek uzyskał w 1608 r., gdy był już w rękach słynnego szoguna Tokugawy Ieyasu.

Głównym elementem zamku jest zbudowana z drewna sześciopiętrowa wieża, która wznosi się na 18-metrowej kamiennej platformie. Malejące ku górze piętra oraz liczne okapy i dachy nadają budowli charakterystyczną dla japońskiej architektury lekkość.

Trudno powiedzieć czy Biała Czapla była dobrą twierdzą. Zamku bowiem nigdy nie szturmowano.

Pagoda Szwe Dagon

In Architektura, Sztuka Azji on 13.03.2008 at 9:48

Piękna złota iglica wysokości 100 m kłuje niebo w Rangunie stolicy Birmy. Złota jest jednak tylko z wierzchu. Wnętrze pagody (właść. stupy) wykonano ze zwykłych cegieł. Zrobiono to w XIV w. najpewniej w miejscu starszej świątyni.

Budowla kryje w sobie wielką relikwię – osiem włosów Buddy. W ostatnich stuleciach wyrosły wokół niej dziesiątki mniejszych pagód i świątyń, tworząc jeden z najbardziej imponujących kompleksów religijnych na świecie, do którego przybywają tłumy pielgrzymów i turystów.

Zdjęcie górne jest na licencji Creative Commons Attribution 3.0 Unported. Autor: Jean-Marie Hullo. Zdjęcie dolne: Copyright by Ralf-André Lettau

Wielki Budda z Kamakury

In Rzeźba, Sztuka Azji on 8.03.2008 at 0:27

Wielki Budda (daibutsu) z Kamakury to jedna z ikon Japonii. Podaje się, że powstał w 1253 roku, gdy Kamakura była stolicą shogunów i jednym z największych miast świata. Żyło w niej około 200 tys. ludzi. Miasto było też ważnym ośrodkiem buddyjskim z licznymi świątyniami.

Wykonana z brązu siedząca postać ma razem z kamiennym postumentem ponad 13 m wysokości i mimo że figura jest pusta w środku, to całość waży ponad 90 ton. Początkowo Budda siedział we wnętrzu świątyni, ale pod koniec XV w. tsunami zmyło drewnianą budowlę. Posąg ocalał i teraz jest ozdobą ogrodu świątyni Kōtoku-in.

Świątynia Minakszi i Sundareśwary w Maduraj

In Architektura, Sztuka Azji on 27.02.2008 at 0:50

Świątynia Minakszi i Sundareśwary w mieście Maduraj na południu Indii, to jedna z najbardziej imponujących budowli sakralnych świata. Jest to rozlegly kompleks o wymiarach 259 m na 223 m otoczony trzema liniami murów. Największe wrażenie robi 12 wysokich bram (tzw. gopur) pokrytych tysiącami rzeźb (zbliżenie jednej z bram). Powiadają, że na obejrzenie ich wszystkich potrzeba wielu miesięcy. Najwyższe gopury mają blisko 60 m.

Pierwsze wzmianki o świątyni pochodzą z VII w., ale może być dużo starsza. Niestety, w XIII w. Maduraj spustoszyli muzułmanie i obecny kształt świątynia uzyskała dopiero w XVII w. Budowla upamiętnia ślub Minakszi, córki jednego z królów Maduraj, z bogiem Śiwą, który przybrał postać Sundareśwary.

Zdjęcie przedstawia tzw. Zbiornik Złotego Lotosu, który dostarcza wody do rytualnych ablucji. Za nim widać kilka gopur. (Zdjęcie na licencji Creative Commons Attribution ShareAlike 2.0. Autor: McKay Savage.). Innym znanym miejscem świątyni jest Sala Tysiąca Kolumn (tak naprawdę jest ich o kilkanaście mniej).

Dla lepszego poznania tej niezwykłej budowli polecam jeszcze trzy ogólne widoki (1, 2, 3) oraz kilka zbliżeń (1, 2, 3, 4).

Emei shan

In Architektura, Sztuka Azji on 24.02.2008 at 0:29

Emei shan to jedna z czterech buddyjskich świętych gór w Chinach. W I wieku n.e. zbudowano na niej pierwszą buddyjską świątynię w tym kraju. Przez 2000 lat góra obrosła dziesiątkami klasztorów i świątyń, ale do teraz zostało ich trochę ponad 20. Jednak nie tylko one są atrakcją świętej góry. Mająca blisko 3100 m wysokości Emei słynie też ze wspaniałej przyrody i niesamowitych widoków.

Na zdjęciu widać zabudowania klasztoru Baoguo z XVI wieku. Więcej zdjęć z góry Emei znajdziecie na blogu Spojrzenia.

Baraszkujące słonie

In Rzeźba, Sztuka Azji on 16.02.2008 at 0:13

Jeśli chcecie wiedzieć dlaczego ktoś wyrzeźbił w hinduistycznej świątyni w nepalskim mieście Bhaktapur dwa baraszkujące słonie, musicie zajrzeć na blog Spojrzenia.

Japońskie ogrody

In Architektura, Sztuka Azji on 14.02.2008 at 0:53

Choć ogród był na najstarszej liście cudów świata, to zazwyczaj nie uwzględnia się ich w takich zestawieniach. Niesłusznie. Ogrody łączą bowiem piękno natury i geniusz człowieka, więc zazwyczaj ich wspaniałość jest wspaniałością do kwadratu.

Do mnie szczególnie mocno przemawiają japońskie ogrody skalne, zwane też często ogrodami zen, choć zdaniem specjalistów nie jest to całkiem trafna nazwa. Jednak ich związki z japońskim buddyzmem zen są bardzo silne. Ogród na zdjęciu powyżej pochodzi z buddyjskiej świątyni Myōshin-ji w Kioto, zaś dolne zdjęcie przedstawia ogród świątyni Shitennō-ji w Osace.

Zdjęcie na licencji Creative Commons Attribution 2.5. Autor: 663highland

Khadźuraho

In Architektura, Rzeźba, Sztuka Azji on 11.02.2008 at 13:59

Khadźuraho to obecnie mała wioska w środkowych Indiach. W czasach Mieszka I i Bolesława Chrobrego była jednak stolicą silnego królestwa. W ciągu stu lat powstało w Khadźuraho ponad 80 kamiennych świątyń – więcej niż w całym państwie pierwszych Piastów. Do naszych czasów przetrwała jedna czwarta tych budowli.

Pokryte niezliczonymi płaskorzeźbami świątynie zachwycały europejskich przybyszów, ale i zawstydzały. Niektóre przedstawienia były bowiem zdecydowanie zbyt odważne dla XIX-wiecznych Europejczyków, których oburzały nawet nagie tancerki (apsary) i lekkie sceny erotyczne, takie jak na zdjęciu powyżej. A przecież na ścianach świątyń w Kadźuraho można spotkać sceny dużo mocniejsze (1, 2, 3). Więcej o niezwykłych świątyniach dowiecie się z bloga Spojrzenia.

Zdjęcie na licencji Creative Commons Attribution ShareAlike 2.5. Autor: Airunp.