Są ich tysiące. Rzeźby, obrazy, budowle... Wszystkie wspaniałe

Pont du Gard

In Architektura, Sztuka starożytna on 14.09.2009 at 10:44

Pont_Du_Gard

Najsłynniejsza pozostałość rzymskich akweduktów nazywa się Pont du Gard i znajduje się w południowej Francji. Ta piękna konstrukcja prowadząca akwedukt nad doliną rzeki Gardon w dużej mierze odpowiada za powszechne postrzeganie akweduktów jako długich ciągów łuków, na których biegnie kanał z wodą. Prawda jest jednak trochę inna.

Rzymskie akwedukty były zazwyczaj zwykłymi przykrytymi kanałami prowadzonymi po powierzchni ziemi. Takie cuda, jak nad rzeką Gardon Rzymianie budowali tylko wtedy, gdy zmuszało ich do tego ukształtowanie terenu. Piękne ciągi łuków pojawiały się więc w dolinach rzek i w pobliżu docelowych miast. Musiała bowiem docierać do nich odpowiednio wysoko, by zapewnić ciśnienie w miejskiej sieci.

O budowie łuków nie decydowała więc fantazja budowniczych, ale grawitacja. Wodociągi musiały bowiem utrzymać określony spadek, by woda płynęła ze źródła do miasta. Spadek musiał być na tyle łagodny, by zbyt mocny nurt wody nie niszczył konstrukcji, a jednocześnie na tyle ostry, by woda płynęła wartko i kanały się nie zamulały. Dlatego też, gdy grunt za bardzo opadał Rzymianie musieli budować arkady, które czasami miały nawet ponad 10 kilometrów długości. Zdarzało się też, że grunt opadał niewystarczająco mocno, albo się wznosił. Wtedy trzeba było kuć tunele, albo omijać wzniesienie bardziej dogodną trasą.

Aqueduc_pont_du_gard

Wodociąg we wnętrzu Pont du Gard

Wysoki na 49 m i długi na 275 m Pont du Gard robi niesamowite wrażenie. Jest on jednak tylko drobniutkim fragmentem akweduktu, który dostarczał wodę do miasta Nimes. I to nie za malownicze łuki Pont du Gard powinniśmy wysoko cenić budowniczych akweduktu, ale za to, że źródło wody znajdowało się tylko 17 m wyżej niż miasto, a mimo to woda bez problemu płynęła kanałem długości 50 km jedynie dzięki sile grawitacji. Akwedukt obniża się bowiem średnio tylko 34 cm na kilometr, co daje spadek 1/3000. Z tego na odcinku 10 kilometrów wartość ta wynosi zaledwie 1/14 000, czyli ok. 7 cm na kilometr, co jest najmniejszym spadkiem osiągniętym w rzymskich akweduktach.

Nie znamy dokładnej daty stworzenia akweduktu. Doszło do tego gdzieś między ostatnimi latami I wieku p.n.e. (data najczęściej podawana), a połową I wieku n.e.

Pontdugard

Zdjęcia górne i środkowe na licencji Creative Commons. Autorem pierwszego jest Chris0693, a drugiego Édouard Bergé. Dolne zdjęcie jest w domenie publicznej.

Reklamy
  1. Byłam tam w zeszłym tygodniu. Potwornie nasikane w tych wszystkich zaroślach i u podnóża. Jeden gigantyczny pisuar.

    Wejście do wodociągu jest dla zwiedzających (obecnie?) niemożliwe. Ale tutaj na fotkach prezentuje się to wszystko ładniej niż w rzeczywistości.

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Google+

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj / Zmień )

Connecting to %s